KALENDARIUM FESTIWALOWE
strona główna
poniedziałek 23.06
wtorek 24.06
środa 25.06
czwartek 26.06
piątek 27.06
sobota 28.06
niedziela 29.06
 
Kurs Muzyki Dawnej
w ramach XXV SFMD

 

 

 


Środa, 25.06 – DZIEŃ NOWOSĄDECKI –
Sala Ratusza w Nowym Sączu - godz.19.30

DEKAMERON (Warszawa) – Anna Mikołajczyk-Niewiedział – sopran
Aldona Czechak – portatyw
Robert Siwak – instr. perkusyjne
Tadeusz Czechak – instr. strunowe, kier. art.
Canzoniero de Palazio – Muzyka dworu Hiszpanii

  • Canarios I - Anonim
  • Ay Linda amiga - anonim
  • La bella malmaridada - Gabriel
  • La gamba - Vincento Ruffo
  • Dindirindin - anonim
  • Tres moricas m'enamoran - Fernandes
  • Fantasia - de Milan
  • Ay triste que vengo - Juan del Encina
  • Rodrigo Martines - anonim
  • Danza alta - Francisco de la Torre
  • Dios te salve, cruz preciosa - anonim
  • Canarios II- anonim
  • La tricotea - Alonso
  • Pues que jamas olvidaros - Juan del Encina
  • Canario - Anonim
  • Todos los bienes del mundo - Juan del Encina

W 711 roku armie arabskie z północnej Afryki wkroczyły na teren Hiszpanii w ciągu kilku dziesięcioleci ustanowiły tam nowe islamskie państwo, obejmujące terytorium prawie całej dzisiejszej Hiszpanii. Wraz z Arabami przybyło ok. 50 000 Żydów, których liczba szybko rosła. Opozycja przeciw obcym rządom pojawiła się w XI wieku, i po latach walk zakończyła się w 1492, kiedy to upadł ostatni bastion królestwa mauretańskiego – Granada, a cała Hiszpania wróciła pod panowanie chrześcijan. W ciągu poprzednich ośmiu wieków trzy populacje – chrześcijańska, arabska i żydowska – mieszały się ze sobą, konsekwentnie wymieniając i mieszając elementy swoich kultur. W 1492 ten nieustanny proces nagle się zakończył. Upadek Granady stał się okazja do usuwania z kraju “nienawróconych” Żydów i ustanowienia katolicyzmu religia państwową, co definitywnie zatrzymało wielowiekowy proces tworzenia wielokulturowego państwa. Koniec XV wieku przyniósł ostateczne zmiany w muzyce. Do tej pory władcy Hiszpanii sprowadzali muzyków z Francji, Niderlandów i Włoch, lecz teraz katolicki dwór Ferdynanda i Izabeli, których ślub w 1462 połączył królestwa Kastylii i Aragonii, od momentu objęcia przez nich tronu w 1747, zaczął angażować wyłącznie muzyków hiszpańskich. Było to głównie zasługą Ferdynanda – po śmierci Izabeli w 1504 r. założył Kapelę Królewską, jedną z największych w Europie, złożona z 46 muzyków. Rozwijająca się świadomość odrębności własnej kultury zaowocowała stylem odmiennym od franko flamandzkiego stylu z początku XV wieku. Ten nowy styl, silnie związany z muzyką ludową i oparty na prostej strukturze harmonicznej uniknął uproszczeń i banału, lecz rozwinął silnie ekspresję i uczuciowość. Kontrapunkt stracił kluczową pozycję na rzecz wrażliwego wyrażania treści. Co ciekawe, zamiast pozostałości chrześcijańskiej Hiszpanii znajdujemy w muzyce ślady tych kultur, których Hiszpania chciała się pozbyć, a które wywarły silny wpływ nie tylko na muzykę, ale i na świadomość ludzi. Wewnętrzna melancholia, rytmika, forma i treść wielu pieśni są świadectwem obecności tradycji arabskiej i żydowskiej.

Szereg tzw. Cancioneros służy dzisiaj jako źródła repertuaru dworskiego; zbiory pieśni, pomiędzy którymi najważniejszym jest Cancionero de Palacio. W przechowywanym w bibliotece Pałacu Królewskiego w Madrycie zbiorze z 551 kompozycji ocalało 460. Jest to niezwykle istotne świadectwo życia muzycznego w okresie 50 lat na przełomie XV i XVI wieku. Sporządzony przez kilku kopistów, którzy, jakkolwiek niezwykle dokładnie przepisali melodie, popełnili wiele błędów i fonetycznych zmian w tekstach. Zbiór z pewnością służył powstałej Kapeli Królewskiej. Zawarto w nim pieśni różnych gatunków – miłosne, polityczne, historyczne, religijne, rycerskie, ludowe i taneczne. Językiem dominującym jest kastylijski, znajdujemy tez teksty włoskie, portugalskie, baskijskie i w typowej mieszance francusko-włosko-kastylijskiej. Najpopularniejsze formy to villancico i romance. Ta pierwsza wykazuje podobieństwo do włoskiej frottoli, powstałej w XIV i wciąż jeszcze popularnej w XVI wieku. Romance ma styl narracyjny i przekazuje opowieści miłosne bądź rycerskie. Styl kompozycji nie jest jednolity – od imitacji do prostej homofonii, od typowej trzygłosowej faktury XV-wiecznej do 6-głosowej XVI-wiecznej polifonii. Autorem około 60 utworów jest Juan del Encina, kompozytor przebywający w latach 90tych XV wieku na dworze Księcia Alby. Z zachowanej korespondenci dworskiej można wnioskować o trzech popularnych sposobach wykonywania pieśni: a cappella w pojedynczej obsadzie, jako pieśń solowa z towarzyszeniem lutni lub vihueli, lub wyłącznie w obsadzie instrumentalnej. Typowo instrumentalnym utworem jest naprawdę tylko jeden - Danza Alta, napisany na bazie popularnego tematu 'La Spaśna' zamieszczonego w wielu innych źródłach, np. tabulaturze lutniowej Francesco da Milano. Cancionero de Palacio jest świadectwem rozkwitu życia muzycznego w Hiszpanii, możliwym dzięki rozwoju świadomości własnej odrębności narodowej i chęciom jej podkreślenia, z zachowaniem wszystkich czynników, jakie te kulturę stworzyły.

DEKAMERON został założony w 1993 roku, jego celem jest popularyzowanie osiągnięć kultury muzycznej średniowiecznej Europy zgodnie z ówczesnymi kanonami i stylistyką, a równocześnie nadanie im wymiaru artystycznego w dzisiejszym znaczeniu. Zespół tworzą absolwenci wyższych uczelni muzycznych w klasach śpiewu solowego, skrzypiec i perkusji, zdobywający doświadczenie podczas współpracy z innymi tego typu czołowymi polskimi zespołami, jak również na zagranicznych mistrzowskich kursach specjalistycznych. Ich interpretacje są oryginalnymi, nowymi próbami odczytania dawnych utworów i odtworzenia dawnej praktyki muzycznej. Ważną rolę w docieraniu do średniowiecznych praktyk wykonawczych pełnią używane przez zespół instrumenty, rekonstruowane na podstawie średniowiecznej ikonografii /Tadeusz Czecha jest członkiem Fellowship of Makers and Researchers of Historical Instruments/. W repertuarze DEKAMERONU znajduje się głównie muzyka świecka XII-XV wieku, najchętniej ujmowana w formie monograficznych koncertów, o których tak piszą krytycy:

“Zespół podąża dosyć konsekwentnie swoją drogą, łącząc prostotę, szczerość i obiektywność przekazu z ogromnym zaangażowaniem emocjonalnym. W rezultacie podczas ich występów wytwarza się aura z jednej strony niemal mistycznego skupienia, z drugiej zaś orgiastycznej i żywiołowej ekspresji./Ruch Muzyczny, 1994/

“Nadarza się bowiem wspaniała okazja, by ich brzmienie poznać i polubić, a właściwie pokochać i to już od pierwszego słyszenia. Nie wierzę, by mogło stać się inaczej po wysłuchaniu zebranych tu dwudziestu miniatur miłosnych, napisanych i wykonywanych w Europie między XII a XIV wiekiem. /Compact Disc , 1995/

“Żywioł ruchu pulsujący bogactwem rytmów i barw w grze instrumentalistów oraz naturalność i wdzięk - w czystym i bezpretensjonalnym śpiewie Anny Mikołajczyk i Jacka Wisłockiego - przede wszystkim robiły wrażenie swą artystyczną dojrzałością, siła i sugestywnością wyrazu-/.../ - instrumentarium zespołu i sposoby jego użycia – zgodnie ze znaną ikonografią średniowieczną – a także zgoła wirtuozowska swoboda w posługiwaniu się nimi przez artystów dawały gwarancję rzetelności merytorycznej” /Ruch Muzyczny, 1996/

“Stwierdzam bez wahania, że było to najlepsze wykonanie muzyki średniowiecznej przez polski zespół, jakie udało mi się dotąd usłyszeć.(...)XIII-wieczne pieśni maryjne stanowią najczęściej chyba rekonstruowany zbiór utworów średniowiecznych, lubiany przez słuchaczy ze względu na piękne melodie, ekspresję i niepowtarzalny klimat, będący wynikiem przemieszania wartości sacrum i profanum. Wszystko to udało się doskonale wyeksponować muzykom Dekameronu. Wielkie słowa uznania należą się Annie Mikołajczyk, która zaśpiewała cantigi z prawdziwie hiszpańskim temperamentem, pięknym głosem, obdarzając je olbrzymim ładunkiem emocjonalnym" / Witold Paprocki, Ruch Muzyczny, 23.01.2000 - O Cantigas de Santa Maria /. W 1995 roku zespół wydał płytę "Dekameron - czyli historia miłości średniowiecznej”, którą krytycy porównywali z najlepszymi wykonawcami liryki miłosnej średniowiecza, w 1997 " Kolędy staropolskie”, a w 2000 ukazała się następna: "Pieśni maryjne Hiszpanii, Francji, Niemiec i Polski". DEKAMERON jest laureatem I nagrody, ufundowanej przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w Konkursie Muzyki Dawnej, organizowanym przez Polskie Towarzystwo Muzyki Dawnej przy współpracy II programu Polskiego Radia, Warszawa 1998.

Środa, 25.06 – DZIEŃ NOWOSĄDECKI – Sala Ratusza w Nowym Sączu - godz. 21.00

CAMERATA CRACOVIA
Kira Boreczko – sopran
Marta Trybulec – sopran
Anna Śliwa – skrzypce
Aleksandra Rupocińska – klawesyn
Kazimierz Pyzik – viola da gamba
Ireneusz Trybulec – lutnia, kier. art.

Muzyka kompozytora gdańskiego baroku, Heinricha Döbla (Dobeliusa) (ok.1651-1693) i jemu współczesnych

  • Henryk Doebelius (1651-1693)
  • Sonata (1)
  • Sarabanda
  • Couranto
  • J. R. (Kancjonał z Brzegu, 1670)
  • Psalm 28 – Królu niebieski
  • Psalm 62 – Bogu dusza ufa moja
  • Psalm 12 – Zachowaj mię, o Sprawco
  • Psalm 24 – I ziemia i cokolwiek na niej się najduje
  • Henryk Doebelius
  • Sonata (2)
  • Gzyga (1)
  • Jakob Kremberg (ok. 1650-1718)
  • Wer nur auff Gott setzt sein Vertrauen
  • Gebet Rath getreue Sinnen
  • Gott, der du gut und freundlich bist
  • Henryk Doebelius
  • Sonata (4)
  • Gzyga (2)
  • Gzyga (3)
  • Jakob Kremberg
  • Mein erzürnetes Geschicke !
  • Ich bin beständig allezeit
  • Gleich und gleich steht wohl beysammen
  • Henryk Doebelius
  • Sonata (3)

Zespół Muzyki Dawnej CAMERATA CRACOVIA został założony w 1985 przez Ireneusza Trybulca. Wykonuje muzykę renesansu i baroku na historycznych instrumentach, często sięgając po utwory mało znane, współcześnie niepublikowane lub niedawno odkryte. Występując w różnych składach koncertuje w kraju i za granicą poszukując także niekonwencjonalnych form muzykowania. Przykładem mogą być zainicjowane przed laty w komnatach wawelskich koncerty promenadowe, łączenie muzyki z dawną poezją i tańcem oraz udział w sztukach teatralnych z minionych epok. Przez kilka lat zespół realizował wspierany przez Fundację Współpracy Polsko-Niemieckiej projekt kulturalny Muzyka dawnej Europy – Niemcy i Polska, któremu towarzyszyła seria koncertów w Polsce i za granicą i którego owocem jest płyta Polsko-niemieckie związki muzyczne nagrana w 1999 roku.

Kira BORECZKO ukończyła studia wokalne w AM w Gdańsku w 1993. Debiutowała na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie w partii Dafne w operze La Dafne Marco da Gagliano. Współpracowała z wieloma polskimi i zagranicznymi zespołami muzyki dawnej, dokonała licznych nagrań płytowych i radiowych.

Marta TRYBULEC, absolwentka klasy śpiewu Teresy Wessely w Państwowej Szkole Muzycznej I i II st. w Krakowie. Po dyplomie kontynuowała kształcenie głosu u Marii Morbitzer-Vardi z Akademii Muzycznej w Katowicach i brała udział w specjalistycznych kursach z zakresu muzyki dawnej.

Anna ŚLIWA – absolwentka Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie skrzypiec prof. Ewy Szubry-Jargoń. Obecnie specjalizuje się w grze na skrzypcach barokowych (instrument niemiecki pochodzący z 1. poł. XVIII w.) oraz na altówce barokowej, fideli i violi d’amore. Jej solowy repertuar zawiera wiele rzadko wykonywanych utworów, głównie z epoki baroku, z towarzyszeniem zróżnicowanych obsadowo zespołów. Współpracuje z zespołami grającymi na instrumentach historycznych - między innymi Concerto Polacco, Fiori Musicali, Il Tempo. Brała udział w licznych festiwalach muzycznych w kraju i za granicą takich jak: Wratislavia Cantans, Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej “Warszawska Jesień”, Europäisches Musikfest Stuttgart, Muzyka w Starym Krakowie, Arte Sintesi Enschede (Holandia), Festiwal van Vlaanderen Brugge (Belgia).Z zespołem Capella Cracoviensis, którego członkiem była w latach 1992-95, odbyła szereg tournee zagranicznych (Europa, Stany Zjednoczone, Japonia) oraz dokonała wielu nagrań płytowych.

Alesandra RUPOCIŃSKA grę klawesynową studiowała w AM we Wrocławiu w klasie Marty Czarny-Kaczmarskiej oraz w Konserwatorium Królewskim w Brukseli pod kierunkiem Hermana Stindersa. Jako solistka i kameralistka wiele koncertuje w kraju i za granicą. Zajmuje się również pracą dydaktyczną w AM we Wrocławiu.

Kazimierz PYZIK, znany także jako kompozytor i wykonawca muzyki współczesnej, dyplom mistrzowski z zakresu gry na violi da gamba otrzymał w Królewskim Konserwatorium w Brukseli u Wielanda Kuijkena. Jest wykładowcą AM oraz Liceum Muzycznego w Krakowie.

Ireneusz TRYBULEC po studiach w klasie gitary AM w Krakowie zaczął specjalizować się w grze na lutni, doskonaląc swoje umiejętności m.in. pod kierunkiem Nigela Northa. Założył i prowadzi Zespół Muzyki Dawnej CAMERATA CRACOVIA, opracowując także jego repertuar. Kieruje Szkołą Dawnej Muzyki i Tańca w Niepołomicach. Ostatnio nagrał wraz z Anną Dymną, Jerzym Trelą i Janem Korwin-Kochanowskim płytę z muzyką lutniową i poezją Jana Kochanowskiego.













 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 








strona główna
*